"We waren al een tijd uit elkaar. En ik wist dat er een nieuwe partner was. Voor mezelf had ik besloten dat ik er vrede mee had. Het beheerste mijn leven niet. Bovendien waren onze kinderen al volwassen, dus van gedeelde zorg was geen sprake meer.

Opeens zag ik ze aan de overkant van de straat lopen. Zo vertrouwd, zo herkenbaar. Ik raakte helemaal in de war. Eerst dacht ik nog dat het wel over zou gaan na een paar dagen, maar dat was niet zo. Ik schaamde me er zelfs voor. Ook omdat de pijn van het verlies van mijn ouders in alle heftigheid ook naar boven kwam.

Het was zo'n chaos, dat ik besloot hulp te zoeken. Ik ben blij dat ik Hennie heb getroffen. Het was niet eenvoudig om die stap te nemen, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan."